«حسین فرخی» به اعتبار مجموعههایی مانند: شب ناممکن/ نشر ثالث، خاک خصوصی/ نشر سمت روشن کلمه، پس هنوز نرسیدهایم/ نشر ایهام، بعد/ نشر دوات معاصر، تصادف/ حکمت کلمه، باید جای امنی پنهانت کنم/ نشر سیب سرخ و … که در سالهای اخیر در نشرهای مختلف چاپ و منتشر کرده است شاعر پرکاری مینماید
اما این گزینه از دقت نظر او در شیوهی خاص سرودن، بهویژه گریز و فاصله گرفتن او از کلیشههای رایج نکاسته است.
حسین فرخی در شعرش بهویژه در مجموعهی تازهاش یعنی «افتادن نداشتیم» تلاش دارد به فرمی تازه بهویژه در نوشتار و سطربندی دست یابد.
در حیطهی معنا با اینکه همچنان عشق و رومانتیک عنصر غالب شعرهای اوست اما از لابهلای شعرهای او میتوان به وضوح اسطوره و تاریخ را به نظاره نشست.
شعر حسین فرخی، شعر «انسان» نیز هست، انسانی شهری با دغدغههای جاری امروز، انسانی که شکست نمیخورد و آنگونه که خود میگوید شعری است که در «تهران»، «دیلمان»، «آزادی» و «انقلاب» زاده شده، رشد کرده و همیشه در پناه و لذت یاسها بوده است.
Reviews
There are no reviews yet.